Een Afrikaanse olifant bij een waterpoel in droge bush, South Luangwa, Zambia

Mens-dierconflict en voedselzekerheid

Waar wildlife en landbouw dezelfde ruimte delen, botst het. De rekening komt bij gezinnen die van dat land moeten leven.

Het probleem

Waar wildlife en landbouw dezelfde ruimte delen, botst het. Een kudde olifanten vernietigt in één nacht een volledige oogst. Beren lopen bergdorpen binnen. De rekening komt bij gezinnen die van dat land moeten leven, en uiteindelijk bij de dieren zelf, die uit wraak worden gedood.

Waar beschermd gebied grenst aan landbouwgrond, liggen dorpen en kleine akkers pal tegen wildcorridors en parkgrenzen aan. Naarmate populaties binnen de parken zich herstellen en leefgebied daarbuiten krimpt, komen de ontmoetingen vaker voor. Voor een gezin dat van dat land leeft is een kudde in het veld geen gewasschade maar het wegvallen van het inkomen en het voedsel voor de rest van het jaar. En het blijft niet bij de oogst: mensen raken gewond, aan beide kanten vallen doden.

Beren in Europese berggebieden doen hetzelfde, om dezelfde reden. Hun bos krimpt en natuurlijk voedsel wordt schaarser, dus komen ze de dorpen in op vuilcontainers, fruitbomen, bijenkasten en vee af. Elke soort gedraagt zich anders, maar het patroon eronder houdt stand. Een dier dat één keer een makkelijke maaltijd vindt, komt terug.

En het loopt op. Elk incident verlaagt de tolerantie in het dorp, en de rekening komt uiteindelijk bij het dier: probleemberen worden afgeschoten of verplaatst, olifanten worden uit wraak gedood. Tegelijk zijn de middelen om het in te dammen beperkt. Omheiningen worden omver geduwd of raken in verval. Dorpen zetten mensen 's nachts op wacht bij de akkers, seizoen na seizoen. Dat is arbeid die niemand kan blijven leveren, en die op de verkeerde plek nog gevaarlijk is ook.

Wat we ervoor gebouwd hebben

De Smart Deterrent koppelt detectie aan reactie. Zodra een AI-camera een dier bij een dorp of akker herkent, activeert het systeem licht en geluid uit een grote bibliotheek, elke keer in een andere combinatie. Die onvoorspelbaarheid is de kern. Een dier leert een vast patroon negeren, maar niet iets dat bij elke ontmoeting anders is.

Het werkt niet-dodelijk, op zonne-energie en zonder dat iemand 's nachts wakker hoeft te blijven. De afschrikmechanismen stemmen we per diersoort af, want een olifant en een bruine beer reageren op verschillende dingen.

Detectie en reactie draaien allebei autonoom, met een eigen LoRa netwerk als er geen mobiel bereik is. Daardoor kan het systeem maandenlang op een parkgrens of in een bergvallei staan zonder dat er iemand naartoe hoeft.

Heb je te maken met conflicten tussen mens en dier?

Elk landschap en elke soort gedraagt zich anders, dus we beginnen bij jullie ecologen en de betrokken gemeenschappen voordat er één camera de boom in gaat.